How to die?..

Bence bir insan önce ölmeyi öğrenmeli.

Dünyaya geldiğimizde bize konuşmayı öğretiyorlar, yürümeyi; elimizi prizlere sokmamayı, yabancılardan şeker almamayı...Kendimizi korumayı öğretiyorlar bir ömür boyu ve korkmayı. Kaybetmekten, değişmekten, cesaret etmekten, ölmekten ve aslında yaşamaktan korkmayı.

Bir ömrü korkarak geçirmemiz öğütleniyor. Oysa bir insan önce korkmamayı öğrenmeli.

Ölüm, hepimizi bir yerlerde bekliyor; erken ya da geç..Belki önce sevdiklerimize görünüyor, belki büyükannelerimize, belki komşunun oğlunun başına gelince yüzümüzü düşürüp üzüntümüzü belirtiyor, kapıdan çıkıyor ve unutuyoruz. Ben daha ölmüyorum diyoruz sessizce, başkaları ölüyor ama ben ölmüyorum.

Mezarlıklardan korkuyoruz, ölülerden korkuyoruz. Çünkü ölümü, ölülere ve onlardan arta kalanlara indirgiyoruz, içimize almaktan, içselleştirmekten "yangından kaçarcasına" kaçıyoruz.

Ve belki bu nedenle, ölüme yaklaştığımız anlarda tüylerimiz diken diken oluveriyor. Bu nedenle, ölüme yaklaşan insanlara acıyoruz. Onlara mı acıyoruz dersiniz, kendimize mi yoksa?

Bence bir insan önce ölmeyi öğrenmeli. Öleceğini bilse insanlar sabahın 6sında kalkıp metrolara otobüslere doluşarak o sıkıcı anlamsız iş yerlerine gidip yıllardır tekrarladıkları oyunu sahneye koyarlar mı? Öleceğini bilse insanlar "aman aman da bugün geri kalan hayatının ilk günü", "her günü ölecekmişsin gibi yaşa", "sevdiklerinin gözlerine bakıp seni seviyorum de" gibi mesajlar içeren çürümüş kitaplar, şarkılar, programlar yok satar mı?

Satmaz. Ölümü bilse insanlar, her sabah uyanmak isterler. Ölümü bilseler, gülümsemedikleri anlarda bir yanlışlık olduğunu farkedip, arkalarına bakmadan kaçarlar. Ölümü bilseler, aynı anlamsız rolleri giyeneceklerine her sabah, hayatlarını değiştirme umutlarına sarılacaklarına her yılbaşı, bir sabah uyanır kapıdan çıkar ve yola koyulurlar.

Ölümü bilseler, yaşamaya başlarlar..